Radnja romana Dušana Veličkovića „Bela, ćao“ započinje 1906. godine u Šapcu a završava se ovih dana, negde u Grčkoj na obali mora, dok se u kazanu krčka kupus, sunce zalazi na Mediteranu, tom utopijskom predelu svih individualnih anarhista-melanholičara i izgubljenih duša, a razgolićene žene pevaju legendarnu pesmu „Bela, ćao“. Ti stihovi pesme „Bela, ćao“, kao u Brehtovom teatru, neka su vrsta pop-metafore, poetska kvintesencija nad surovim, komičnim i tragičnim događajima u životu Veličkovićevog junaka D. M. Tomića i njegovih predaka i potomaka u vihoru XX veka, u zemlji Srbiji između Austrougarske, Rusije i Amerike.



Upravo tom poznatom numerom, u izvođenju Biljane Petković, a u pratnji Zorana Brankovića, započeta je promocija nove knjige „Bela, ćao“ Dušana Veličkovića. Na promociji koju je vodio urednik Dejan Mihailović, pored autora govorili su predstavnik Ministarstva kulture i književni kritičar Mladen Vesković i urednik kulturnog programa SKC-a Dragan Jovanović.



Pripovedajući u duhu fragmentarne dramaturgije, Veličković građu za porodičnu istoriju ukršta sa istorijskim događajima (realnim i fikcijskim) od trgovačkih poslova i „slučajnih“ (simboličkih) koincidencija i preplitanja sa životima Sigmunda Frojda i Artura Kestlera, do susreta sa Lenjinom a sve to u opštem galijamatisu XX veka, Balkanskih i svetskih ratova, okupacija, u vremenu Kominterne, Golog otoka, J. B. Tita, globalne pobune 1968, do Miloševića i današnjih dana. Kroz roman promiču filozofi, zanatlije, oficiri, plaćene ubice, umetnici, ratni zlikovci, konfidenti tajnih policija, majke, ljubavnice, emigranti sa svojim sudbinama, strastima i fantazijama, koji pokušavaju da se snađu i prežive na poprištu ne samo geopolitičkih sukoba i revolucija, nego i u različitim kulturnim tradicijama.



Kao retko koji roman u savremenoj srpskoj književnoj produkciji, „Bela, ćao“ integriše u svoju po-etiku, senzibilitet i pripovedačku tehniku savremene neoavangardne umetnosti druge polovine XX veka, i ideološko-kulturni horizont globalnog sveta, pružajući autentičan, duhovit, ironičan i zabavan pogled na naše lokalne, palanačke, građanske i malograđanske sudbine, traume, opsesije i „horizonte“. Prvorazredna intelektualna zabava. A to i jeste smisao književnosti u „post-svega“ 21. veku.